Czytelnikowi znane są zapewne nazwiska Chopina, Moniuszki, Wieniawskiego i .Szymanowskiego, słyszał on też niewątliwie o osiągnięciach współczesnej muzyki polskiej, która dzięki utworom Lutosławskiego, Pendereckiego, Bairda i Serockiego zdobyła sobie poczesne miejsce w twórczości muzycznej naszych czasów. Nie każdemu natomiast wiadomo, że muzyka polska miała również w minionych wiekach karty o niezwykłej świetności, kiedy to do Krakowa, a potem Warszawy zjeżdżali bądź to na naukę, bądź też w poszukiwaniu sławy wielcy artyści z różnych krajów Europy, a utwory polskich kompozytorów drukowane były za granicą w zbiorach zawierających najwybitniejsze dzieła ówczesne. Świetność starej muzyki polskiej, jej mistrzostwo i bogactwo, które oparło się niszczącemu działaniu czasu, nie tracąc nic ze swego piękna, stanowią swoiste odzwierciedlenie potęgi i splendoru dawnej Rzeczypospolitej.